LEVENDE GESCHIEDENIS
Levende geschiedenis is een educatieve benadering, die sinds de jaren 1930 wordt gebruikt om publiek naar historische locaties te trekken.

Levende geschiedenis is een educatieve benadering, die sinds de jaren 1930 wordt gebruikt om publiek naar historische locaties te trekken en hen te betrekken bij het verleden.

Er zijn verschillende definities, en de terminologie is veranderd in de loop van de tijd. Tegenwoordig wordt ook gesproken over ‘re-enactment’ (meestal militair van aard en beoefend door vrijwilligers in groepsverband) of ‘live costumed interpretation’. In de volksmond wordt bij onze optredens vaak gesproken over historische acteurs. Omdat het vakgebied zoveel meer inhoudt dan alleen acteren en het ook echt gaat om de interpretatie van het verleden richting het publiek, vallen onze optredens onder ‘live costumed interpretation’. Het is een methode om cultureel erfgoed een diepere betekenis te geven.

De brede term van ‘levende geschiedenis’ vindt zijn oorsprong in de oprichting van ‘levende geschiedenisboerderijen’ en openluchtmusea die zich richtten op het creëren van een totale landschapsomgeving uit de pre-industriële tijd, gericht op het dagelijks leven.

De terminologie werd ook gebruikt toen nationale parken begonnen te experimenteren met levende geschiedenisbenaderingen, zoals gekostumeerde gidsen sinds de jaren 1930 en rollenspellen sinds de jaren 1960.

Het is een methode om het verleden te representeren en het publiek naar musea te trekken, maar het wordt ook buiten de traditionele museale context gebruikt.

In de jaren ’60 kwam het boek ‘Interpreting Out Heritage’ uit van Freeman Tilden.

Volgens hem is ‘interpretation’ in musea en parken: “an educational activity which aims to reveal meanings and relationships through the use of original objects, by firsthand experience, and by illustrative media, rather than simply to communicate factual information.” Het is een interactieve methode wat goed geïllustreerd wordt in zijn 6 principes van interpretation.

  • Any interpretation that does not somehow relate what is being displayed or described to something within the personality or experience of the visitor will be sterile.

 

  • Information, as such, is not Interpretation. Interpretation is revelation based on information. But they are entirely different things. However, all interpretation includes information.

 

  • Interpretation is an art, which combines many arts, whether the materials presented are scientific, historical, or architectural. Any art is to some degree teachable.
    • The chief aim of Interpretation is not instruction, but provocation.

     

    • Interpretation should aim to present a whole rather than a part, and must address itself to the whole person rather than any phase.

     

    • Interpretation addressed to children (say, up to the age of twelve) should not be a dilution of the presentation to adults, but should follow a fundamentally different approach. To be at its best it will require a separate program.
Close Cart
Back to top